Kur pushteti bie në duar të njerëzve që nuk e kuptojnë barrën morale të tij, shoqëria humb më shumë se një ligj të gabuar ose një vendim të padrejtë. Politikën nuk e ka shpikur askush për të ushqyer ambiciet personale, ajo ka ekzistuar gjithmonë si test i karakterit, provë e aftësisë së njeriut për të vendosur interesin publik mbi interesin e vet. Stoikët e lashtë, si Seneka dhe Mark Aureli, e dinin që pushteti është detyrë, jo privilegj dhe vetëm ai që sundon veten mund të sundojë drejt të tjerët. Dhe kur shohim skandalet e fundit në politikë, korrupsionin që zgjerohet në çdo hallkë të shtetit dhe vendimet që favorizojnë interesin personal mbi të mirën publike, është e pamundur të mos mendojmë për këto ide të lashta. Çfarë do të thoshin stoikët për politikanët e ditës së sotme që përdorin institucionet si vegla për fitime të shpejta, apo që hedhin ligjërisht premtime për të mbuluar dobësitë morale? Fatkeqësisht politika moderne shpesh është kthyer në lojë interesi dhe pushteti. Ajo që duhet të ishte shërbim publik bëhet mjet për përfitime personale, lojë për ndikim dhe konkurrencë pa limit. Dhe kur qytetari i thjeshtë sheh se sistemi duket gjithmonë në favor të atyre që marrin më shumë se sa japin, besimi humbet. Kështu që korrupsioni nuk është thjesht fenomen ekonomik apo administrativ por dështim moral kolektiv. Ai lind kur shoqëria lejon njerëz pa virtyt të marrin pushtet, kur ligjet mbeten letra dhe drejtësia premtim i pambushur. Dikur, Mark Aureli, perandor dhe filozof stoik, shkruante se pushteti është përgjegjësi dhe jo privilegj, dhe se udhëheqësi i vërtetë nuk mund të përdorë forcën për të justifikuar egoizmin. Seneka gjithashtu paralajmëronte se ai që nuk ka mësuar të kontrollojë vetveten, nuk mund të kontrollojë dot të tjerët. Ndaj në realitetin e sotëm politik, kjo është pikërisht ajo që mungon, vetëkontrolli dhe virtyti që të mbajnë larg korrupsionit, intrigave dhe shpërdorimit të pushtetit. Ngjarjet e fundit, skandalet e tenderëve, vendimet e dyshimta dhe përplasjet e hapura për favore politike, tregojnë se filozofia nuk është abstraksion por reflektim mbi jetën reale. Stoikët nuk do të na thoshin se problemi është sistemi por karakteri. Dhe kur karakteri dështon, as sistemi më i mirëmenduar nuk mund ta shpëtojë shoqërinë nga dëmtimi. Por mesazhi i stoikëve nuk është vetëm kritikë por edhe shpresë sepse vetëm njerëzit e virtytshëm mund të shpëtojnë politikën nga shkatërrimi. Vetëm ata që udhëhiqen nga ndershmëria, drejtësia, vetëkontrolli dhe përgjegjësia mund ta kthejnë politikën në shërbim të popullit, jo në instrument të ambicies. Dhe kur qytetarët nuk heshtin, kur kërkojnë nga udhëheqësit më shumë se aftësi teknike, kërkojnë virtyt, atëherë ndryshimi bëhet i mundur. Politika nuk është e pashpresë por për ta bërë të drejtë dhe të qëndrueshme, duhet të rikthehemi tek ajo që filozofët e lashtë na mësuan. Pushteti i madh ka kuptim vetëm kur e ka burimin te virtyti dhe kur filozofia takon realitetin, ndonjëherë mesazhi bëhet më i fortë se çdo raport apo analizë politike. Drejtësia nuk është e dhënë por ajo fitohet çdo ditë nga ata që zgjedhin të jenë të drejtë edhe kur askush nuk i sheh.
