Po ndiqja një dokumentar mbi dhelprën e zjarrit dhe, sa më shumë e shihja aq më shumë kuptoja se nuk ishte thjesht një kafshë por një histori e gjallë, një poezi e heshtur që ecte mbi tokë, duke lënë pas vetes një gjurmë të butë, të ngjyrës së kuqërremtë, si një shkëndijë që përpin errësirën. Çdo lëvizje e saj kishte ritmin e natyrës, heshtje dhe kujdes por edhe zgjuarsi dhe guxim që të mahnit. Ajo jeton në livadhe, pyje, fusha të egra dhe kodra të fshehta, duke u përzier me hije dhe dritë, duke u futur nën gjethe dhe duke u shfaqur papritmas si një shpirt i natyrës. Ushqehet me gjithçka që ofron toka,minj të vegjël që shpejtojnë mes barit, zogj që fluturojnë të pafuqishëm në mëngjes, insekte të vogla dhe fruta të egra që shndërrohen në energji për trupin dhe shpirtin e saj. Çdo kafshë që ndjek, çdo frymë e tokës që ndjen, është pjesë e një ritmi të brendshëm që e mban të gjallë, të zgjuar dhe të lirë.Dhelpra e zjarrit nuk kërkon vëmendje, nuk bërtet për të treguar fuqinë, nuk kërkon miratimin e shikuesve por tërheq syrin dhe mendjen me çdo lëvizje. Bishti i saj, i gjatë dhe i kuqërremtë, lëviz si flakë që kërcen mbi hije, duke krijuar kontrast mes errësirës dhe dritës, mes fshehtësisë dhe bukurisë që të tërheq pa e kuptuar. Kur e sheh ndihesh sikur nuk po sheh vetëm një kafshë por një metaforë të natyrës që jeton sipas rregullave të veta, kujdesi, zgjuarsia, përkushtimi. Në sezonin e çiftimit, dhelprat shndërrohen në simbole të përkushtimit të heshtur. Nënat kujdesen për këlyshët me një dashuri të heshtur, duke i mbrojtur nga rreziku dhe duke i ushqyer me kujdes të pakufishëm. Meshkujt qëndrojnë pranë, mbrojnë, gjejnë ushqim dhe ruajnë territorin, të vetëdijshëm se çdo gabim mund të kushtojë jetën. Çdo gjë në botën e tyre është orkestër e heshtur ku secili luan rolin e vet pa zhurmë por me përpikëri të jashtëzakonshme. Në natë, kur hëna ndriçon pyllin dhe fusha mbeten të qeta, ajo shfaqet si një shkëndijë që lëviz në errësirë. Syrit të njeriut i duket një zjarr i vogël që ecën në mes të hijeve por në realitet është një inteligjencë e gjallë, një instinkt i fortë për mbijetesë dhe një bukuri që nuk mund të përshkruhet me fjalë. Të sheh dhe ti ndihesh i vogël, por gjithashtu pjesë e një bote më të madhe, ku çdo krijesë ka vendin e vet, ku çdo jetë ka ritmin e vet. Dhelpra e zjarrit më kujtoi se bukuria nuk kërkon zhurmë, zgjuarsia nuk bërtet dhe shpirti i vërtetë ndriçon edhe kur nuk e sheh askush. Ajo është mësues i heshtur ku të tregon se durimi, kujdesi, dhe vëzhgimi janë më të forta se forca brutale, se secili hap, çdo lëvizje, çdo vendim, ka rëndësi për të jetuar. Ndërsa e shihja të ecte mes hijeve dhe dritës së hënës, mendova se sa shpesh humbasim shkëndijat tona ndërsa kërkojmë dritë të madhe jashtë nesh? Sa shpesh harrojmë të vëzhgojmë, të jemi të zgjuar, të kujdesshëm, dhe të lëvizim me vetëdije, duke harruar se edhe një jetë e vogël mund të lërë gjurmë të paharrueshme? Dhelpra e zjarrit nuk është vetëm një kafshë por një metaforë e jetës, një shkëndijë që ecën mbi tokë, duke të mësuar se heshtja mund të jetë më e fortë se zëri, kujdesi më i vlefshëm se fuqia, dhe bukuria më e ndritshme se çdo spektakël që mund të kërkojmë jashtë vetes. Kur e sheh nuk mund të mos mendosh për veten.
Sa nga shkëndijat tona të fshehura janë harruar në rrëmujën e ditës dhe sa nga to mund të na ndriçojnë rrugën, sikurse dhelpra e zjarrit ndriçon natën?
Ndaje
