Kur mendoj për jetën tonë në epokën digjitale, shpesh më duket sikur po ecim mbi një sipërfaqe qelqi. Gjithcka është transparente, çdo veprim lë gjurmë dhe shpesh nuk e kuptojmë se kush na sheh apo çfarë përdoret nga të dhënat tona. Etika e privatësisë nuk është thjesht një term ligjor apo një paralajmërim moral por një mënyrë të jetuari,një kujtesë e vazhdueshme që çdo klikim, çdo postim dhe çdo ndarje informacioni ka një pasojë. A jemi realisht të vetëdijshëm për informacionin që u japim rrjeteve sociale? Sa shpesh ndodh që të regjistrojmë një foto, një vendndodhje apo një mendim personal pa e menduar pasojën e mundshme? Çdo like, çdo share, çdo komentim mund të përdoret për të krijuar një profil të detajuar të jetës sonë dhe në këtë profil nuk janë vetëm preferencat tona por frikërat, ndjeshmëritë, zakonet dhe marrëdhëniet tona personale. Kur nuk jemi të kujdesshëm, e dorëzojmë privatësinë tonë në mënyrë të pandërgjegjshme. Kontrolli i vetes në hapësirat virtuale është një sfidë tjetër. Nuk është e lehtë të vendosësh kufij në botën ku gjithçka duket e lehtë, e menjëhershme dhe falas. Duket se çdo rrjet kërkon të njohë gjithçka për ne, interesat, shëndetin, aktivitetet ditore dhe shpesh ne japim këtë informacion pa reflektuar mbi ndikimin afatgjatë. Etika e privatësisë nuk ka të bëjë vetëm me të dhënat që nuk duhet të ndahen por edhe me vetëdijen se çdo veprim virtual ka peshë dhe pasojë.Rreziqet bëhen më të dukshme kur mendojmë për fëmijët. Ata janë më të ekspozuar dhe më pak të vetëdijshëm për rreziqet e hapësirës online. Çfarë do të thotë të jesh fëmijë në një botë ku çdo foto apo video mund të ruhet për një kohë të pacaktuar? Si mund të mbrojmë të rinjtë nga shfrytëzimi, bullizmi apo manipulimi? Etika e privatësisë nuk është thjesht një përgjegjësi individuale por një detyrë kolektive që përfshin familjen, shkollën dhe shoqërinë. Në këtë epokë ku teknologjia duket e pakapshme, etika e privatësisë bëhet një mjet i fuqishëm për të ruajtur dinjitetin dhe autonominë tonë. Ajo kërkon reflektim të vazhdueshëm, disiplinë dhe aftësi për të thënë “jo” ndaj kërkesave të padukshme të hapësirës virtuale. Privatësia nuk është vetëm një e drejtë por një formë e lirisë personale, një hapësirë ku mund të jemi vetvetja pa frikë nga gjykimi ose shfrytëzimi. E nëse nuk e ruajmë privatësinë tonë, humbasim diçka më të thellë sesa një të dhënë personale, humbasim kontrollin mbi jetën tonë, mbi mënyrën se si ndjejmë, mendojmë dhe ndërveprojmë me botën. Etika e privatësisë nuk është luks, as zgjedhje opsionale por mjeti që na ndihmon të jemi të lirë në një botë gjithnjë e më digjitale.
