Në zemër të Egjeut, aty ku deti duket sikur nuk lëviz vetëm ujë por edhe kujtesë, shtrihet ishulli i Delosit,një copë toke e vogël në hartë, por një botë e tërë në imagjinatën dhe besimet e grekëve të lashtë. Ky ishull, i lidhur ngushtë me kultin e Apollonit, nuk ishte thjesht një vend banimi apo një hapësirë e zakonshme gjeografike, por një territor i shenjtë, i veçuar me kujdes nga ritmi i jetës njerëzore.Sipas traditës së lashtë, Delosi konsiderohej aq i pastër dhe i shenjtë, saqë aty ishin të ndaluara dy nga momentet më thelbësore të ekzistencës njerëzore,lindja dhe vdekja. Grekët besonin se prania e këtyre dy ngjarjeve, të mbushura me dhimbje, ndryshim dhe kufij të trupit njerëzor, do të cenonte shenjtërinë e ishullit. Në këtë mënyrë, jeta nuk lejohej të fillonte dhe as të përfundonte brenda hapësirës së Delosit. Për këtë arsye, gratë shtatzëna transportoheshin në ishuj të tjerë për të lindur, ndërsa ata që ndodheshin në prag të vdekjes largoheshin gjithashtu, në mënyrë që Delosi të mbetej i paprekur nga cikli i natyrshëm i jetës. Ishulli nuk duhej të ishte dëshmitar i asnjë fillimi apo fundi, por vetëm i një gjendjeje të përhershme qetësie rituale. Në këtë mënyrë, Delosi shndërrohej në një hapësirë të pezullt midis botës së njerëzve dhe botës së perëndive. Tempulli i Apollonit, me dritën dhe harmoninë që simbolizonte, përforconte këtë ide të një vendi ku gjithçka ishte e pastër, e rregulluar dhe e ngritur mbi përditshmërinë njerëzore.Edhe sot, rrënojat e Delosit mbajnë një heshtje të veçantë, jo thjesht të një ishulli të braktisur por të një hapësire ku dikur jeta nuk guxonte të hynte dhe vdekja nuk lejohej të ndodhte. Delosi mbetet kështu një kujtesë e fortë e mënyrës si njeriu i lashtë e kuptonte shenjtërinë,si një distancë nga vetë natyra e tij njerëzore, nga lindja, dhimbja dhe fundi i saj i pashmangshëm.
