Një korridor i gjatë spitali, drita e bardhë që nuk fiket kurrë plotësisht dhe një orë që duket sikur ecën më ngadalë se zemrat që rrahin brenda atyre mureve. Një familje pret pa folur. Një fëmijë mban frymën pa e kuptuar dhe një infermiere kalon pranë tyre me hapa të shpejtë, jo për të ikur, por për të mbërritur diku ku dikush ka nevojë për të. Askush nuk e pyet sa orë ka fjetur. Askush nuk e di sa herë ka dëgjuar të njëjtin alarm gjatë natës. Por ajo e di një gjë të thjeshtë se dikush po pret që ajo të mos vonohet. Në atë çast të vogël, ku jeta duket sikur varet nga një prekje, nga një fjalë e qetë, nga një veprim i saktë, kuptohet pesha e një profesioni që rrallë kërkon vëmendje, por gjithmonë jep gjithçka. 12 Maj, Dita Botërore e Infermierëve nuk është vetëm një datë për t’u shënuar por një kujtesë për ata që qëndrojnë pranë jetës kur ajo bëhet më e brishta e vetvetes. Për infermierët që nuk hyjnë në histori me zhurmë, por që mbajnë historitë tona në duart e tyre çdo ditë. Në çdo repart, në çdo turn nate, në çdo moment pritjeje mes shpresës dhe frikës, ata janë aty. Janë zëri i qetë që thotë “jam këtu”, kur gjithçka tjetër duket e pasigurt. Janë duart që rregullojnë, sytë që vëzhgojnë dhe zemra që nuk largohet edhe kur lodhja bëhet e padukshme për të tjerët. Dita e tyre nuk është vetëm falënderim por një kujtesë e thjeshtë dhe e thellë se kujdesi njerëzor nuk matet me fjalë, por me praninë që nuk mungon kur ka më shumë nevojë.Dhe ndoshta kjo është madhështia e tyre e vërtetë ,të jenë të pazëshëm në botë por vendimtarë në jetën e dikujt tjetër.
