Ka ditë që kalojnë si çdo ditë tjetër por mbeten të shënuara në kalendar si për të na kujtuar se, të paktën në letër, ekzistojnë ideale që shoqëritë i kanë vendosur vetes. 10 maji është një prej tyre.Dita Botërore e Drejtësisë, një emër i madh për një pyetje edhe më të madhe, që zakonisht e shmangim me elegancë, sepse nuk ka përgjigje të lehta. Kjo ditë u shpall për të theksuar rëndësinë e sundimit të ligjit, barazisë para drejtësisë dhe mbrojtjes së të drejtave të njeriut, si themele që supozohet të jenë të patundura në çdo shoqëri që e quan veten demokratike. Në teori, drejtësia është ajo pikë e qetë ekuilibri ku askush nuk është mbi ligjin dhe askush nuk mbetet jashtë mbrojtjes së tij,në praktikë, megjithatë, ajo shpesh ngjan si një horizont që afrohet kur ecën drejt tij por nuk mbërrin kurrë tamam.Ne e kujtojmë drejtësinë me solemnitet të kujdesshëm, e përmendim në fjalime dhe e vendosim në tituj, por rrallë ndalemi gjatë për të pyetur nëse ajo është ende një realitet i përbashkët apo një ideal që e ruajmë më shumë si simbol sesa si përvojë. Dhe ndoshta pikërisht këtu lind ironia e heshtur e kësaj dite,se e festojmë një gjë që vazhdimisht na kërkon ta dëshmojmë, jo ta deklarojmë.Platoni e shihte drejtësinë si harmoni të brendshme të shoqërisë, ku çdo pjesë gjen vendin e saj pa e tejkaluar tjetrën, një rend i natyrshëm që krijon ekuilibër. Por në botën tonë të sotme, kjo harmoni shpesh duket më shumë si një kujtim filozofik që citohet me respekt në teori, ndërsa në realitet kërkon ende prova të përditshme për të qenë e besueshme. Dhe kështu, 10 maji mbetet më shumë sesa një ditë për t’u shënuar. Mbetet një kujtesë e butë por edhe pak e mprehtë, se drejtësia nuk është vetëm ajo që shpallim, por ajo që arrijmë të jetojmë dhe ndoshta pyetja më e sinqertë që mund të bëjmë në këtë ditë nuk është “çfarë është drejtësia?”, por “sa drejtësi ka mbetur në mënyrën si jetojmë çdo ditë?”.
