Ka një moment të heshtur në jetën tonë, pothuajse të padukshëm, kur dëshira për të bërë gjërat mirë fillon të shndërrohet në një kërkesë të brendshme për t’i bërë ato pa asnjë të metë, dhe pikërisht aty, në atë vijë të hollë ku përkushtimi takohet me frikën, lind një tension i brendshëm që nuk na shtyn më përpara, por na mban pezull, duke na bërë të pyesim nëse po ndërtojmë veten me kujdes apo po e pengojmë atë me standarde që ekzistojnë vetëm në mendjen tonë. Në fillim, perfeksionizmi vjen si një zë i qetë dhe i arsyeshëm, një shtysë që na thotë se mund të bëjmë më mirë, se kemi potencial për të shkuar përtej mesatares, por me kalimin e kohës, nëse nuk mësojmë ta njohim dhe ta vendosim në vendin e duhur, ai zë ndryshon ton, bëhet më i ashpër, më kërkues, dhe shpesh fillon të na bindë se çdo hap që nuk është i përsosur është i pavlefshëm, duke e kthyer kështu ambicien në një pengesë të heshtur që ngjan me disiplinë, por që në thelb ushqehet nga frika. Sepse e vërteta është se perfeksionizmi nuk na ndalon gjithmonë në mënyrë të dukshme, përkundrazi ai nuk na thotë “mos bëj asgjë”, por na shtyn të presim momentin ideal, kushtet perfekte, versionin më të mirë të vetes, dhe ndërsa ne presim, koha kalon, mundësitë largohen dhe energjia jonë shpërndahet në mendime që nuk marrin kurrë formë konkrete, duke na lënë me ndjesinë se kemi qenë gjithmonë pranë fillimit, por rrallëherë brenda tij. Në këtë kuptim, ajo që shpesh e quajmë standard i lartë, nëse nuk shoqërohet me fleksibilitet dhe guxim për të gabuar, mund të shndërrohet në një formë të rafinuar vetësabotimi, sepse nuk na lejon të pranojmë një të vërtetë të thjeshtë dhe thelbësore se asgjë që ka vlerë nuk lind e plotë, dhe çdo gjë që bëhet me kuptim kalon përmes një faze të domosdoshme papërsosmërie. Në jetën e përditshme, kjo shfaqet në mënyra të ndryshme, ndonjëherë shumë të qeta, por të vazhdueshme, në projektet që nuk i nisim sepse nuk ndihemi gati, në idetë që nuk i ndajmë sepse nuk janë “të përfunduara”, në hapat që i shtyjmë sepse nuk janë “mjaftueshëm të mirë”, dhe kështu, pa e kuptuar, ne nuk po ruajmë cilësinë, por po humbasim lëvizjen, që është vetë thelbi i çdo përmirësimi. E megjithatë, nëse ndalemi për një moment dhe e shohim më qartë, kuptojmë se progresi nuk është ndërtuar kurrë mbi përsosmëri të menjëhershme, por mbi përpjekje të vazhdueshme, mbi gabime që korrigjohen, mbi versione të paplota që përmirësohen me kohën, sepse rritja nuk është një gjendje që arrihet menjëherë, por një proces që kërkon durim dhe mbi të gjitha, guxim për të mos qenë perfekt në fillim. Në këtë dritë, ndoshta pyetja më e rëndësishme që mund t’i bëjmë vetes nuk është nëse jemi gati për të bërë diçka në mënyrë perfekte, por nëse jemi gati të fillojmë, edhe kur nuk kemi të gjitha përgjigjet, edhe kur rruga nuk është plotësisht e qartë, edhe kur dimë që do të gabojmë, sepse pikërisht në këtë lëvizje të papërsosur fillon ndërtimi i versionit që ne kërkojmë të bëhemi.Dhe ndoshta këtu qëndron edhe çlirimi më i madh, në momentin kur kuptojmë se perfeksioni nuk është kushti për të ecur përpara, por shpesh pengesa që na mban në vend, dhe se forca jonë nuk matet nga mungesa e gabimeve, por nga gatishmëria për t’i përballuar ato, për t’i kaluar dhe për të vazhduar, me një besim më të qetë dhe më të vërtetë në rrugën tonë.
