Në historinë politike të shekullit XX ka figura që mbahen mend për kompromiset e tyre dhe të tjera që mbahen mend për mungesën e tyre. Margaret Thatcher i përkiste pa dyshim kategorisë së dytë. Ajo nuk kërkoi kurrë të ishte e dashur për të gjithë, por të ishte e fortë në bindje, e palëkundur në ide dhe e pamëshirshme ndaj çdo gjëje që e konsideronte dobësi. Pikërisht për këtë, ajo u quajt “Zonja e Hekurt”, një nofkë që nuk e refuzoi por e përqafoi si pjesë të identitetit të saj politik.Thatcher erdhi në pushtet në një Britani të lodhur nga krizat ekonomike, grevat e shpeshta dhe një shtet i fryrë nga ndërhyrja e vazhdueshme në ekonomi. Për të, problemi nuk ishte vetëm ekonomik por moral. Ajo besonte se shteti i madh krijonte varësi, se ndihma e tepërt dobësonte individin dhe se liria ekonomike ishte parakusht për lirinë personale. Këto ide u bënë themeli i asaj që sot njihet si Thatcherism, një formë e fortë e konservatorizmit modern. Si simbol i konservatorizmit, Margaret Thatcher e vendosi individin mbi kolektivin dhe tregun mbi shtetin. Privatizimet masive, ulja e taksave, kufizimi i fuqisë së sindikatave dhe theksi te përgjegjësia personale nuk ishin thjesht politika praktike, por shprehje të një filozofie të qartë: shoqëria nuk është një entitet abstrakt që zgjidh problemet e individit, por një bashkësi njerëzish që duhet të mbajnë përgjegjësi për veten. Fjala e saj e famshme se “nuk ekziston diçka e tillë si shoqëria, por vetëm individë dhe familje” mbetet një nga deklaratat më polemike të politikës moderne. Zonja e Hekurt nuk u tërhoq as përballë kundërshtimeve të forta. Greva e minatorëve, rritja e papunësisë dhe ndarja e thellë sociale që shoqëroi reformat e saj e bënë atë një figurë po aq të urryer sa edhe të admiruar. Për mbështetësit, ajo shpëtoi Britaninë nga stagnimi dhe i riktheu dinjitetin ekonomik, për kritikët, ajo thelloi pabarazitë dhe sakrifikoi solidaritetin shoqëror në emër të tregut të lirë. Por edhe kundërshtarët e saj e pranojnë një fakt. Thatcher ndryshoi rrënjësisht drejtimin e politikës britanike. Në politikën e jashtme, vendosmëria e saj u shfaq po aq fort. Lufta e Ishujve Falkland e forcoi imazhin e saj si lidere e pamëshirshme ndaj kërcënimeve dhe e gatshme të përdorë forcën për të mbrojtur interesat kombëtare. Në këtë aspekt, ajo mishëroi konservatorizmin klasik, rend, autoritet dhe shtet i fortë në mbrojtjen e sovranitetit. Margaret Thatcher ishte simbol i konservatorizmit jo sepse ishte e pamposhtur, por sepse besonte se politika nuk është art i kënaqjes së turmave, por ushtrim i bindjeve. Ajo e shihte kompromisin si dobësi dhe vendosmërinë si virtyt. Kjo qasje e bëri atë figurë historike, por edhe thellësisht përçarëse. Në fund, trashëgimia e Zonjës së Hekurt mbetet e hapur për interpretim. Ajo nuk kërkoi kurrë pajtim universal dhe as nuk e ndërtoi pushtetin mbi butësinë. Por pikërisht për këtë, ajo mbetet një simbol i fortë i konservatorizmit, besimi se rendi, përgjegjësia dhe disiplina janë themeli i shoqërisë. Margaret Thatcher nuk u përpoq ta ndryshonte botën duke e zbutur atë, por duke e sfiduar. Dhe historia, edhe sot, vazhdon të debatojë me hijen e saj.
