Pas orës 8 të mëngjesit të datës 16 shtator 2008 filluan minutat më të bukura të jetës sime. Unë isha në narkozë. Nuk kuptoja asgjë, nuk e dija çfarë po ndodhte… por ti po vije në jetën time. Dhe që nga ai çast, asgjë nuk do të ishte më njësoj.
Erdhe ti, biri im.
Oksigjeni i jetës sime.
Thesari im.
Drita e syve të mi.
Ajo lumturi që erdhi dyfish dhe e bëri zemrën time më të madhe nga sa mendoja se mund të ishte.Ti je buzëqeshja që na ndryshon ditën.
Ti je ajo dritë që, pa bërë asgjë, na ndryshon shtëpinë, humorin, jetën.
Ti je një nga arsyet më të bukura pse unë besoj te mrekullitë.
Shekullofsh, shpirti im!
U bëfsh 100 vjeç dhe jeta të ktheftë shumëfish gjithë të mirën që ke në zemër. Uroj të arrish çdo majë që ke ëndërruar, jo sepse duhet t’i provosh botës kush je, por sepse unë e di sa shumë ke për të dhënë.Jam krenare për TY.
Shumë më tepër nga sa ta them.
Ndoshta edhe më shumë nga sa di ta tregoj.
Dhe edhe kur jam e mërzitur me ty, edhe kur të qortoj, edhe kur nuk flas… mos e vër kurrë në dyshim dashurinë time. Sepse ajo nuk ndryshon.
Për ty do të përmbysja botën.
Do të luftoja me të gjithë, vetëm që ty të mos të mungonte drita. Dhe ndoshta kjo është dashuria e një nëne, të shohë fëmijën e vet dhe, pa e ditur ende çfarë rruge do të marrë, të besojë me gjithë shpirt se ai është bërë për diçka të madhe.
Ylli që u ndez atë ditë kur ti linde është ende ylli im më i bukur. 🌟
Prandaj, vetëm pak durim, biri im.
Mos u ngut.
Mos dysho te vetja.
Rruga jote do të ketë ditët e veta, ngjyrat e veta, majat e veta.
Dhe unë do të jem aty, duke të parë nga larg e duke buzëqeshur, me atë krenarinë e heshtur që vetëm një nënë e di.
Sepse ti je biri im.
Dhe kjo, për mua, do të jetë gjithmonë një nga mrekullitë më të mëdha të jetës.
Të dua përjetësisht
Marko Mërkuri ❤️🌟
