Në Greqinë e Lashtë, ëndrrat nuk konsideroheshin thjesht produkte të rastësishme të mendjes njerëzore, por përbënin një dimension të rëndësishëm të komunikimit midis botës hyjnore dhe asaj njerëzore. Ato shiheshin si mesazhe të dërguara nga perënditë, paralajmërime për ngjarje të ardhshme ose udhëzime morale dhe politike, të cilat kërkonin interpretim të kujdesshëm. Ky besim ishte thellësisht i rrënjosur në fenë, filozofinë, mjekësinë dhe letërsinë greke. Në mitologjinë greke, ëndrrat personifikoheshin si hyjni. Morfeu, një nga Oneiroi (perënditë e ëndrrave), ishte ai që formësonte figurat dhe pamjet që shfaqeshin gjatë gjumit. Sipas mitit, ëndrrat kalonin përmes dy portave, porta e bririt, nga e cila vinin ëndrrat e vërteta, dhe porta e fildishit, nga e cila vinin ëndrrat mashtruese. Ky dallim tregon se grekët ishin të vetëdijshëm për natyrën e dyfishtë të ëndrrave dhe nevojën për interpretim të matur. Letërsia epike ofron shembuj të shumtë të rëndësisë së ëndrrave. Në Iliadën e Homerit, Zeusi i dërgon Agamemnonit një ëndërr mashtruese për ta shtyrë drejt betejës, duke treguar se ëndrrat mund të përdoren edhe si instrument manipulimi hyjnor. Në Odisenë, ëndrrat shfaqen si paralajmërime dhe si shenja të fatit të pashmangshëm, duke ndikuar drejtpërdrejt në vendimet e personazheve. Në fushën e mjekësisë, ëndrrat kishin një rol të veçantë në kultin e Asklepit, perëndisë së shërimit. Të sëmurët vizitonin tempujt e tij dhe flinin në hapësira të shenjta në një ritual të quajtur enkoimesis, me shpresën se perëndia do t’u shfaqej në ëndërr dhe do t’u tregonte mënyrën e shërimit. Këto ëndrra konsideroheshin diagnoza hyjnore dhe shpesh regjistroheshin si dëshmi të mrekullive shëruese. Filozofët grekë i trajtuan ëndrrat me një qasje më racionale, por pa e mohuar plotësisht rëndësinë e tyre. Platoni i shihte ëndrrat si pasqyrim të dëshirave dhe impulseve të shtypura të shpirtit, ndërsa Aristoteli u përpoq t’i shpjegonte ato si procese natyrore mendore, të lidhura me perceptimet dhe kujtesën. Megjithatë, edhe Aristoteli pranonte se disa ëndrra mund të kenë vlerë parashikuese, veçanërisht kur ato lidhen me gjendjen fizike të trupit. Interpretimi i ëndrrave u shndërrua në një praktikë të strukturuar, e dokumentuar në tekste të veçanta. Një nga veprat më të njohura është Oneirocritica e Artemidorit të Efesit (shek. II e.s.), e cila ofron një sistem të detajuar për interpretimin e simboleve të ëndrrave, duke marrë parasysh statusin shoqëror, profesionin dhe rrethanat personale të ëndërrimtarit. Kjo vepër dëshmon se ëndrrat nuk interpretoheshin në mënyrë universale, por në kontekstin individual të jetës së njeriut. E pra, ëndrrat në Greqinë e Lashtë përfaqësonin një hapësirë ku feja, filozofia dhe përvoja njerëzore ndërthureshin ngushtë. Ato shiheshin si urë midis të dukshmes dhe të padukshmes, midis arsyes dhe hyjnores. Kjo mënyrë e të menduarit ndikoi jo vetëm kulturën greke, por edhe traditën perëndimore të interpretimit të ëndrrave, duke lënë një trashëgimi që vazhdon të ndikojë psikologjinë, filozofinë dhe kulturën edhe në ditët tona.
