A ka një muaj që e sjell jetën në një gjendje të çuditshme butësie, ku gjithçka duket sikur ndalet për një çast të gjatë për të marrë frymë më thellë dhe pastaj rifillon me një dritë që nuk është e zhurmshme, por e pranishme kudo, në ajër, në njerëz, në heshtje?
Është Prilli, i cili vjen pikërisht kështu, me një atmosferë pranvere që nuk shpërthen, por rrëshqet ngadalë mbi ditët, duke i mbushur ato me një ndjesi të hollë ringjalljeje. Në këtë atmosferë të veçantë vijnë Pashkët si kulmi i një udhëtimi të brendshëm që kalon përmes përmbajtjes dhe reflektimit të Kreshmës, një periudhë që e ngadalëson kohën dhe e bën pritjen më të vetëdijshme, më të thellë, dhe pikërisht për këtë arsye edhe më të ndjerë kur mbërrin çasti i Ringjalljes, ku gëzimi nuk shpërthen por përhapet qetësisht, si dritë që hyn në një dhomë të errët pa e prishur qetësinë e saj. Në netët dhe ditët e Pashkëve, atmosfera merr një tjetër frymëmarrje, sepse shtëpitë mbushen me një pastërti jo vetëm fizike por edhe emocionale, rrugët duken më të qeta, dhe qirinjtë e ndezur krijojnë pika të vogla drite që mbartin simbolikën e shpresës dhe të besimit, ndërsa vizitat në kishë i japin gjithë kësaj kohe një dimension më të thellë shpirtëror, ku njerëzit nuk shkojnë vetëm për ritual por për një qetësi që e ndiejnë më shumë sesa e shpjegojnë. Në këtë ritëm të butë pranveror edhe jeta familjare merr një ngjyrë tjetër, sepse tryezat mbushen me ngrohtësi, bisedat zgjaten pa u nxituar dhe vezët e kuqe bëhen një simbol i vogël por i fortë i jetës dhe vazhdimësisë, duke qëndruar në qendër të një atmosfere që është njëkohësisht festive dhe e përmbajtur. Dhe mes gjithë këtyre ditëve që mbajnë një dritë të veçantë, prilli bëhet edhe më personal, sepse përveç Pashkëve dhe festave familjare si festa e emrit të tim eti, ai mban në vete edhe një ditë që i përket krejtësisht jetës së zakonshme dhe të pazakontë njëkohësisht, ditëlindja ime, e cila nuk kërkon zë të lartë, por vetëm një vend të vogël mes gjithë kësaj atmosfere pranverore, si një kujtim i thjeshtë se edhe koha ime personale ecën bashkë me ringjalljen e natyrës. Dhe kështu, prilli nuk mbetet vetëm një muaj në kalendar, por një ndalesë e butë mes dritës dhe heshtjes, ku Ringjallja, qirinjtë, kishat, familja dhe jeta personale bashkohen në një atmosferë që nuk ka nevojë të shpjegohet gjatë, sepse thjesht ndihet.
Ndaje
