Në një zyrë të ngushtë dhe të errët, ku drita e mëngjesit binte mbi tavolinat e punës si kornizë e qetë, paqja ishte vetëm fasadë. Ai, ulur pas kompjuterit, shikonte sukseset e të tjerëve me syrin e një gjykatësi të lodhur, duke llogaritur secilën buzëqeshje, secilin ide, secilin arritje, jo për të mësuar, por për të ushqyer gjarprin e vogël të xhelozisë që i rridhte nën lëkurë.
Ai kishte gjithçka që një njeri mund të dëshironte , vend pune, lavdërime të rastësishme, një rutinë të butë. Por sapo dikush pranë tij hidhte një ide të ndritur, diçka shpërthente brenda, zemra ngushtohej dhe buzët formonin një qeshje të hollë, të ftohtë, si letra e pambushur e një kartoni të thatë. “ Pse ai e ka këtë dhe unë jo?” e kështu mendimi rrëshqiste si një gjarpër i padukshëm që fshinte mbi shpirtin e tij. Fjalët e të tjerëve nuk ishin më të pafajshme por thika të mbështjella me petale lulesh, komente të vogla që binin mbi krenarinë e tij si shi acid. Ai i shihte, i krahasonte dhe menjëherë çdo buzëqeshje bëhej sfidë, çdo ide bëhej kërcënim. Ai nuk dëgjonte për të kuptuar por për të vlerësuar dështimin e tjetrit dhe madhështinë e vetes. Shikimi i tij mbi kolegët ishte një mix i talljes dhe urrejtjes, i përzier me një dëshirë të zjarrtë për të qenë gjithmonë në qendër, për të qenë “më shumë”. Çdo sukses i të tjerëve ishte një këmbanë që tingëllonte e pashpresë për të, një kujtesë e hidhur që gjithçka jashtë vetes ishte një kërcënim për imazhin e tij të përkryer.
Në fund të ditës, ndërsa u ul vetëm, dritaret u mbyllën mbi qytetin që shkëlqente pa të dhe ai ndjeu boshllëkun që e kishte pasur gjithmonë nën krahë. Zilia nuk është thjesht ndjenja por një kafshë e vogël që të kafshon shpinën dhe të qesh në fytyrë. Ai e njihte mirë këtë kafshë, ishte ajo që e bënte të ndihej i fuqishëm dhe të njëjtën kohë i pafuqishëm, triumfues dhe i dëshpëruar.
Por aty, mes hijes së tavolinës dhe reflektimit të ekranit, ndodhi një gjë e vogël. Dikush buzëqeshi pa qëllim, dikush shpërndau një ide pa frikë, dikush festoi pa u ndier i rrezikuar. Dhe për një moment të shkurtër, gjarpri i xhelozisë u shkëput paksa. Një shije e çlirimit u përhap, një kujtesë e hidhur se jo çdo buzëqeshje është një armë, jo çdo sukses i tjetrit është një dështim i yti.
Ai nuk u shndërrua papritmas në engjëll. Por diçka ndryshoi, e kuptoi se zilia, aq e mprehtë sa të duket, nuk është kurrë më e fuqishme se një ide e hapur, një buzëqeshje e sinqertë, një hap i vogël për të shijuar suksesin e të tjerëve pa ndjenja poshtërimi. Dhe ndonjëherë, ky është triumfi më i madh, të qeshësh me gjarprin dhe jo me të.
Ndaje
