Ka momente kur një lajm nuk duhet lexuar thjesht si një zhvillim i radhës, por si një thirrje e fortë ndërgjegjeje, një ndalesë e detyruar në ritmin tonë të përditshëm, për të parë më qartë atë që po ndodh përreth nesh dhe për të kuptuar se disa gjëra nuk janë më rastësi, por shenja të një problemi që po thellohet në heshtje. Ngjarja e fundit, ku një 15-vjeçar në drejtimin e një automjeti nuk i është bindur urdhrit të policisë për të ndaluar, ka tentuar të largohet dhe ka përfunduar duke u përplasur me automjetin e efektivëve, duke lënë të plagosur një punonjës policie, nuk është thjesht një episod që i përket kronikës së zezë, por një reflektim i një realiteti që kërkon vëmendjen tonë të menjëhershme dhe të sinqertë. Sepse nuk bëhet fjalë vetëm për një shkelje ligji, as vetëm për një akt të papërgjegjshëm të një adoleshenti që nuk ka maturinë për të kuptuar pasojat e veprimeve të tij por për një boshllëk më të thellë, për një mungesë orientimi, për kufi të paqartë dhe për një tolerancë të rrezikshme që shpesh maskohet si mirëkuptim apo liri. Kjo është një kambanë alarmi që nuk duhet të kalojë pa u dëgjuar. Sepse çdo herë që një i mitur arrin të marrë timonin dhe ta kthejë rrugën në një skenë rreziku, nuk kemi të bëjmë vetëm me një individ, por me një zinxhir përgjegjësish që diku është këputur në familje, në edukim, në vëmendje dhe në kujdesin e përditshëm që shpesh neglizhohet deri në momentin kur bëhet vonë. Prindër, ky është një apel që nuk mund të shtyhet për nesër. Fëmijët kanë nevojë për dashuri, por po aq kanë nevojë për kufij të qartë, për rregulla që nuk negociohen dhe për një prani të vazhdueshme që nuk i lë të humbasin në iluzionin e një pjekurie që ende nuk e kanë arritur sepse adoleshenca është pikërisht ajo moshë ku ndjenja e guximit është më e madhe se ndërgjegjja për rrezikun. Një makinë në duart e një fëmije nuk është një provë besimi, por një rrezik real që mund të marrë përmasa të pakthyeshme, dhe çdo tolerim i vogël ndaj këtij realiteti është një hap më afër një pasoje që askush nuk do ta përballojë.
Kujdes!
Sepse nuk mjafton të reagojmë pasi ndodh ngjarja por të parandalojmë që ajo të ndodhë, duhet të jemi të pranishëm, të vendosur dhe të vetëdijshëm se një “jo” në kohën e duhur është shpesh akti më i madh i dashurisë që mund t’i japim një fëmije. Sepse ajo që mbetet nuk është justifikimi, por pasoja dhe disa pasoja nuk japin mundësi të dytë dhe ky nuk është thjesht një lajm por një alarm që kërkon përgjigje.
Ndaje
