A e vendosëm edhe këtë vit dëshirën tonë në një copë letër dhe a e lamë poshtë bredhit, mes dritave që vezullojnë si yje të vegjël dimri, që ndihen të lumtura të përqafojnë çdo ëndërr të fshehur? Viti i kaluar na la mësime të çmuara dhe letra e tij mbante dëshira që nganjëherë fluturonin si zogj të lirë, të tjerat qëndronin si farat e një druri që presin të mbijnë, duke na kujtuar se çdo gjë ka kohën e vet për të lulëzuar. Këtë vit, letra jonë është e thjeshtë, por e fuqishme. Cdo fjalë është si shkëndijë që pret të ndizet në qiellin e zemrës sonë. Bredhi qëndron i gjelbër dhe krenar, degët e tij mbajnë jo vetëm letrat por edhe shpresën, besimin dhe ëndrrat e vogla që na bëjnë të qeshim. Dritat që pulsojnë mbi letër duket se i flasin çdo dëshire: “Mos u ndal, ëndërro më lart, shko pas asaj që të bën të ndihesh gjallë.” Kur letra largohet nga poshtë bredhit, ajo nuk shuan ëndrrën por transformohet në energji të gjallë që të mbush me kurajo për të hapur dyert e ditëve të reja. Viti i ri është një pikturë e bardhë, bosh, që pret të mbushet me ngjyra, histori dhe drita, dhe secila dëshirë e shkruar është një furçë që na ndihmon të krijojmë këtë magji. Bredhi, me hijeshinë e tij të qetë, bëhet një mik i heshtur që dëgjon shpresat tona dhe i mban ato në degët e tij si yje të vegjël të përhershëm dhe ndërsa borë e lehtë zbret ngadalë mbi tokë, çdo shkëndijë drite duket si një premtim. Sepse çdo ëndërr ka forcën të rritet, çdo dëshirë ka mundësinë të lulëzojë dhe çdo vit i ri është një mundësi për të shkruar përsëri historinë tonë me buzëqeshje dhe dashuri.
