8 janari erdhi i qetë por solli me vete një nga ato lajme që nuk bëjnë zhurmë dhe që mbeten gjatë në kujtesë. Borën e parë të vitit të ri në Llogora dhe në Pilur.Një zbardhje e butë, e pastër, e veçantë për të përqafuar malin dhe për t’i dhënë shpirt dimrit.Në Llogora, bora gjithmonë di si të vijë me madhështi. Ajo ulet ngadalë mbi pishat shekullore, mbi rrugën që gjarpëron mes reve dhe mbi ajrin që bëhet më i thellë për t’u thithur. Çdo flokë bore duket sikur sjell një qetësi të rrallë duke e kthyer parkun në një vend ku njeriu ndjen nevojën të heshtë, të ndalet dhe të dëgjojë veten. Llogoraja e bardhë nuk është thjesht një pamje dimërore por një ndjenjë që të mbush kraharorin dhe të kujton se sa e bukur është thjeshtësia e natyrës. Ndërsa në Pilur, bora e 8 janarit ishte si një poezi e papritur. Ajo zbriti mbi shtëpitë prej guri, mbi shpatet dhe mbi heshtjen karakteristike të fshatit duke i dhënë gjithçkaje një pamje të përjetshme. Piluri nën borë të jep ndjesinë sikur koha ndalon për pak çaste, sikur kujtimet e vjetra, zërat e të parëve dhe këngët e moçme bashkohen me të tashmen në një qetësi të bukur e të thellë. Kjo borë e parë e vitit të ri nuk është vetëm shenjë dimri por një kujtesë e ëmbël se natyra di ende të na flasë me gjuhë emocioni, të na qetësojë mendjen dhe të na mbushë shpirtin. Në një botë që lëviz shpejt, 8 janari na ftoi të ngadalësojmë pak ritmin, të shohim malin e zbardhur dhe të ndiejmë mirënjohje për këto çaste të vogla por të paharrueshme.
Sepse ndonjëherë, lajmi më i bukur i ditës është thjesht bora që bie dhe zemra që di ta ndiejë.
Ndaje
