Historia ka një mënyrë të veçantë për t’u përqëndruar te figurat që shënojnë mbylljen e epokave. Kleopatra VII Filopatori është një prej tyre. Ajo nuk ishte thjesht një mbretëreshë e Egjiptit të Lashtë por kapitulli i fundit i një bote që po shuhej nën hijen e Romës në ngritje. Kur Kleopatra mori fronin në vitin 51 p.e.s., Egjipti ishte ende i pasur por politikisht i brishtë. Dinastia Ptolemaike, megjithëse sundonte prej shekujsh, kishte humbur fuqinë reale. Roma nuk ishte më aleate e largët por arbitri i fatit të mbretërive mesdhetare. Në këtë skenë të pasigurt, Kleopatra shfaqet si figurë e vetëdijshme për kohën e saj, inteligjente, e arsimuar dhe e aftë të përdorë diplomacinë si armë mbijetese. Ajo zgjodhi të fliste gjuhën e popullit që sundonte dhe të mishëronte simbolikisht perëndeshën Isis, duke krijuar një lidhje që sundimtarët e tjerë ptolemaikë nuk e kishin kërkuar kurrë. Por pushteti i saj nuk do të varej vetëm nga tradita egjiptiane. Marrëdhëniet me Jul Çezarin dhe më pas me Mark Antoninin tregojnë qartë se Kleopatra e kuptonte se fati i Egjiptit lidhej drejtpërdrejt me politikën romake. Romantikët e historisë shpesh e reduktojnë figurën e saj në histori dashurie por në thelb këto ishin aleanca politike. Dashuria, nëse ekzistonte, vinte pas strategjisë. Megjithatë, strategjia dështoi. Beteja e Aktiumit në vitin 31 p.e.s. nuk ishte vetëm një humbje ushtarake por shenja e qartë se Roma nuk kishte më durim për mbretër të pavarur në Lindje. Vetëvrasja e Kleopatrës në vitin 30 p.e.s. ishte një akt i fundit kontrolli në një botë ku kontrolli po i rrëshqiste nga duart. Me vdekjen e saj, Egjipti u shndërrua në provincë romake dhe një civilizim mijëravjeçar humbi pavarësinë. Kleopatra mbeti në histori jo vetëm si një grua e fuqishme, por si simbol i fundit të një epoke,momenti kur Lindja e lashtë u përkul përfundimisht para Perandorisë Romake.
