Është e frikshme sa lehtë mund të harrojmë fuqinë e fjalëve, duke i përdorur pa mendim, duke i lëshuar në ajër si një rutinë e përditshme që duket e parëndësishme, ndërkohë që ato përhapen si erëra të padukshme që depërtojnë në shpirtin e dikujt, duke lënë plagë që nuk shërohen dhe është e çuditshme të mendosh se sa shpesh ne, pa u lodhur, lejojmë që arroganca, ironia, indiferenca dhe mungesa e etikës të shndërrohen në norma të heshtura të përditshmërisë, duke bërë që çdo shikim përçmues, çdo koment të vogël dhe çdo gjest i padëshiruar të mos duket më i dëmshëm sepse heshtja jonë, sikur të ishte bashkëpunëtore e kësaj dhune të heshtur, nuk i ndalon kurrë fjalët të mbeten armë, të thyhen dhe të mbeten të fuqishme, të ushqejnë ndjenja të pafuqisë dhe të zhgënjimit që nuk largohen kurrë. Ndërkohë që e ndjej këtë çdo ditë, qoftë në zyrë, qoftë në rrugë, ku fjalët rrjedhin pa kujdes, duke bërë që të ndiej një rëndim të brendshëm që ngjitet si hije mbi çdo hap që hedh, kuptoj se nuk është thjesht çështje individuale, por një sistem i tërë heshtjeje, indiference dhe rutinë që e bën të duket normale denigrimin dhe është e trishtë të shohësh se sa shpesh njerëzit, duke mos u përballur me këtë dhunë të heshtur, mendojnë se gjithçka është pjesë e natyrshme e komunikimit, ndërkohë që plagët e fshehura brenda nuk zhduken kurrë dhe shfaqen në mënyra që vetëm ata që i përjetojnë mund t’i ndiejnë, duke lënë një shije zhgënjimi, lodhjeje dhe boshllëku shpirtëror që ngjitet në përditshmëri dhe i bën fjalët e mira të duket se nuk kanë fuqi të krahasueshme. Dhe megjithëse e di që nuk ka një recetë magjike për t’i ndryshuar këto realitete dhe ndonjëherë ndihem e pafuqishme dhe pesimiste për të ardhmen, e nuk mund të mos vë re se reflektimi i brendshëm, përjetimi i dhimbjes dhe njohja e rutinës që ushqen këtë dhunë verbale është i vetmi vend ku mund të ndjej njëfarë qartësie, sepse në fund të fundit, heshtja dhe indiferenca nuk janë thjesht mungesë veprimi, por pjesë aktive e një realiteti që e ushqen arrogancën dhe mungesën e etikës, duke e bërë të duket se çdo përpjekje për të sjellë respekt dhe kujdes është e pafuqishme përballë rutinës së përditshme që e bën dhunën të duket normale dhe të padukshme. Në fund, mbetet vetëm një përjetim i thellë, një ndjenjë e brendshme e boshllëkut dhe e lodhjes shpirtërore, dhe pyetja që nuk gjen përgjigje, që përvëlon në heshtje ndërsa shoh realitetin ashtu si është, i trishtë, i rëndë dhe i përditshëm , dhe kuptoj se fjalët që thyhen në shpirt nuk zhduken, nuk falen dhe nuk harrohen, dhe se ndonjëherë, pjesa më zhgënjyese është se heshtja jonë i lejon ato të mbeten të fuqishme, duke e bërë denigrimin të duket pjesë normale e jetës, dhe kështu mbetemi të gjithë, me plagët e fshehura dhe me vetminë e brendshme që rrjedh nga fjalët që nuk e kanë humbur kurrë fuqinë e tyre.
