Dhuna në shkolla nuk është më një problem i rastësishëm apo një fenomen i kufizuar në disa ngjarje të izoluara. Ajo po shndërrohet në një rrezik të drejtpërdrejtë për jetën, sigurinë dhe shëndetin mendor të fëmijëve dhe adoleshentëve tanë. Çdo rast i dhunës, çdo konflikt që përshkallëzohet, çdo armë e ftohtë e futur brenda mureve të një shkolle, është një sinjal i qartë se sistemi ynë mbrojtës po dështon dhe se po ecim drejt një normalizimi të rrezikshëm të agresivitetit.
Shkolla duhet të jetë vendi më i sigurt për një fëmijë pas familjes, por sot, për shumë nxënës, ajo është kthyer në një ambient ankthi, frike dhe pasigurie. Konfliktet mes nxënësve shpesh fillojnë me fjalë, me bullizëm, me përjashtim apo me presion psikologjik, por për shkak të mungesës së ndërhyrjes në kohë, ato përshkallëzohen deri në dhunë fizike dhe pasoja tragjike. Rreziku më i madh qëndron pikërisht te mosmarrja seriozisht e shenjave të hershme. Mbajtja e thikave dhe mjeteve të rrezikshme nga adoleshentët nuk është thjesht shkelje rregullash por një kërcënim real për jetën. Çdo ditë që një shkollë funksionon pa mekanizma kontrolli dhe sigurie, çdo ditë që një konflikt lihet pa trajtim profesional, rreziku rritet. Një moment zemërimi, një fjalë e thënë pa menduar apo një përplasje e vogël mund të kthehet në humbje jete brenda pak minutash. Një nga rreziqet më të mëdha është mungesa e mbështetjes psikologjike reale në shkolla. Shumë nxënës përballen me probleme emocionale, presion social, dhunë verbale apo izolim, por nuk kanë ku të drejtohen. Psikologët janë të paktë, shpesh formalë, ose të përfshirë vetëm në raste ekstreme. Pa ndihmë profesionale, fëmijët mbeten vetëm me emocionet e tyre dhe dhuna bëhet mënyrë shkarkimi. Familja ka një rol vendimtar në parandalimin e këtij rreziku. Kur prindërit nuk janë të pranishëm emocionalisht, kur mungon dialogu dhe vëmendja ndaj ndryshimeve në sjellje, fëmijët humbasin orientimin. Izolimi, nervozizmi, agresiviteti apo interesimi për dhunën nuk janë sjellje normale që “kalojnë vetë”, por sinjale alarmi që kërkojnë reagim të menjëhershëm. Edhe institucionet arsimore mbajnë përgjegjësi të drejtpërdrejtë. Reagimi pas tragjedive nuk mjafton dhe nuk e ul rrezikun. Duhet parandalim i vazhdueshëm, përmes pranisë reale të psikologëve, trajnimit të mësuesve për të identifikuar dhe menaxhuar konfliktet, kontrolleve të sigurisë dhe bashkëpunimit të ngushtë me prindërit dhe komunitetin. Çdo neglizhencë institucionale rrit mundësinë që dhuna të përsëritet. Një rrezik tjetër serioz është normalizimi i dhunës në shoqëri dhe në rrjetet sociale. Kur agresiviteti justifikohet, kur fyerja dhe kërcënimi shihen si diçka e zakonshme, adoleshentët e përvetësojnë këtë sjellje si model. Dhuna virtuale shpesh kthehet në dhunë reale, me pasoja shumë më të rënda. Dhuna nuk lind brenda një dite dhe asnjë fëmijë nuk lind i dhunshëm. Ajo formohet nga mungesa e vëmendjes, e edukimit emocional, e mbështetjes dhe e përgjegjësisë kolektive. Çdo rast i dhunës është paralajmërim se rreziku është ende aty dhe se dështimi është i përbashkët. Siguria e fëmijëve nuk është vetëm detyrë e shkollës apo e prindërve por përgjegjësi e të gjithë shoqërisë. Heshtja, minimizimi dhe mosveprimi janë po aq të rrezikshme sa vetë dhuna. Nëse nuk veprojmë sot, nesër rrezikojmë të përballemi me pasoja edhe më të rënda. Çdo fëmijë ka të drejtë të shkojë në shkollë pa frikë, të mësojë në siguri dhe të kthehet në shtëpi i mbrojtur. Mbrojtja e kësaj të drejte është përgjegjësia jonë e përbashkët dhe një detyrim që nuk mund të shtyhet më.
Ndaje
