Në një qoshe të ngrohtë të dhomës, bredhi qëndronte krenar, me degët e gjelbra që lëviznin lehtë, sikur të merrnin frymë. Çdo vit, ai dëgjonte dëshirat e fshehura që njerëzit i vendosnin poshtë tij dhe këtë vit ndjente diçka të veçantë. Një copë letër, e palosur me kujdes, dridhej pak nga pritja, sikur të donte të fluturonte vetë drejt yjeve. Dritat e vogla, që vezullonin mbi degët e bredhit, flisnin ndërmjet tyre me një zë të butë dhe melodik: “Shiko! Një dëshirë e re ka ardhur, plot shpresë dhe kurajo. Le ta ndihmojmë të gjejë rrugën e vet.” Një shkëndijë e veçantë e kuqe u ndez në majë të degës dhe buzëqeshi në heshtje. Dritat e tjera e ndiqnin, duke krijuar një simfoni ngjyrash që mbushnin dhomën me magji. Letra, nga ana e saj, mezi priste të rrëfejë dëshirën që mban brenda. Ajo e dinte se bredhi do ta mbante me kujdes dhe dritat do t’i ndihmonin ëndrrës të rritet. “Ky vit do të jetë ndryshe,” mendoi letra. “Ky vit do të na japë mundësi të reja dhe buzëqeshje që nuk i pamë më parë.” Bredhi i përgjigjej me një lëvizje të butë të degëve, duke i thënë fshehurazi: “Çdo dëshirë që vendoset tek unë ka një premtim, të lulëzojë dhe të ndriçojë zemrat gjatë gjithë vitit që vjen.” Dritat pulsonin si rrahje zemre, duke krijuar një melodi të heshtur që vetëm zemrat mund ta dëgjonin. Kur nata e Vitit të Ri kaloi dhe dhoma u qetësua, letra nuk u zhduk por u bë një pjesë e magjisë së bredhit, një premtim që do të rikthehej vitin tjetër. Dhe bredhi, me hijeshinë e tij të qetë, qëndronte aty, gati për të dëgjuar dëshira të reja, për të ndriçuar ditët e zymta dhe për të sjellë çdo vit pak më shumë ngjyra, dashuri dhe shpresë. Në këtë dhomë të vogël, çdo dritë, çdo degë dhe çdo letër janë më shumë se zbukurime, janë personazhe të një tregimi që shkruhet çdo vit, ku çdo ëndërr ka forcën të rritet, çdo dëshirë ka mundësinë të lulëzojë dhe çdo zemër mund të ndiejë magjinë e Vitit të Ri.
