Një reflektim i thellë në emër të çdo mësuesi. Ka gjëra në jetë që njeriu i zgjedh vetë, me ndërgjegje të plotë. Ka të tjera që e zgjedhin atë por profesionit të mësuesit i ndodh shpesh kjo e dyta. Nuk është diçka që e nënshkruan me solemnitet.Nuk është diçka që e shpall para botës.Nuk ka formula të shkruara në gur, nuk ka ceremoni ku të japësh betim e megjithatë, mësuesit betohen. Betohen në një mënyrë të heshtur, të brendshme, të padukshme ashtu siç betohen njerëzit për gjërat që prekin thelbin e tyre.Betohen pa e ditur se po e bëjnë.Betohen pa fjalë por me gjithë qenien.Ky betim nuk lind në momentin kur merr diplomën, as kur nënshkruan kontratën e parë të punës. Lind shumë më herët, në çastin e parë kur njeriu përballet me peshën e një shikimi të ri, me një fëmijë që i beson dhe i dorëzon çdo pasiguri, çdo kureshtje, çdo frikë të vogël.Në atë çast, mësuesi e kupton thelbin e profesionit të tij sepse të jesh mësues do të thotë të hysh në mendjet e njerëzve të rinj dhe të lësh gjurmë në mënyrën si ata do të mendojnë një ditë për jetën, për veten, për botën. Por betimi nuk është premisë.Është përgjegjësi.Është heshtja e brendshme kur thua se “Nuk do të lë pas dore asnjë fëmijë, pavarësisht sa e thellë duket terri i tij i brendshëm.”
Është momenti kur vendos të jesh i duruar edhe kur lodhesh,i drejtë edhe kur tundohesh,i pranishëm edhe kur nuk ke forcë,i qetë edhe kur klasa shpërthen,i butë edhe kur dikush të sfidon. Është vendimi i brendshëm për të ruajtur dinjitetin e fëmijëve edhe kur ata nuk dinë ta ruajnë vetë. Për të besuar tek ata, edhe kur ata nuk besojnë tek vetja.Ky betim ka një peshë që nuk e mat dot asnjë rregullore e asnjë udhëzim.Sepse nuk ka të bëjë me orë mësimore, me hartime, detyra apo provime.Ka të bëjë me njeriun që rritet, që kërkon kuptim, që dridhet, që gabon, që mëson, që gjen veten një ditë shumë larg prej klasës ku nisi gjithçka. Mësuesi nuk e përjeton betimin një herë.Ai e përje ton çdo ditë.E përjeton kur sheh se një nxënës i mbyllur hap pak nga pak zemrën. Kur një fëmijë i humbur gjen një qëllim të ri.Kur një adoleshent fillon të besojë se e ardhmja ka vërtet vend edhe për të. Ka mësues që nuk e dinë as sot se sa jetë kanë ndryshuar.Sa plagë kanë shëruar pa e ditur.Sa ëndrra kanë rritur me një fjalë të thjeshtë: “Ti mundesh.” Dhe ndoshta kjo është bukuria më e thellë e profesionit të mësuesit sepse gjurmët që lëmë nuk i shohim gjithmonë, por i ndjejnë të tjerët gjatë gjithë jetës. Nuk ka betim më të fortë se ai që jetohet përditë. Nuk ka betim më të vërtetë se ai që lind nga përkushtimi dhe jo nga detyrimi. Prandaj po, mësuesit betohen.
Betohemi në heshtje, betohemi në përulësi, betohemi në punën tonë të përditshme. Betohemi çdo herë që hyjmë në klasë, çdo herë që shohim një fëmijë në sy, çdo herë që vendosim të mos heqim dorë. Dhe ky betim i brendshëm, i padukshëm, i pathënë , është betimi më i shenjtë që kemi.
Ndaje
