Në historinë e gazetarisë bashkëkohore ruse, Anna Politkovskaya mbetet një nga figurat më të spikatura dhe njëkohësisht më të rrezikuara të fjalës së lirë, një zë që nuk u mjaftua kurrë me versionet zyrtare të realitetit, por kërkoi me këmbëngulje të depërtonte në shtresat e fshehura të tij, aty ku shpesh politika dhe dhimbja njerëzore takohen në mënyrën më të ashpër.E lindur në vitin 1958 në Nju Jork ,nga prindër diplomatë sovjetikë dhe e rritur në Bashkimin Sovjetik, ajo u formua mes dy botëve që shpesh nuk flisnin të njëjtën gjuhë të së vërtetës, gjë që duket se i dha që herët një ndjeshmëri të veçantë ndaj kontradiktave midis asaj që thuhej dhe asaj që ndodhte realisht në shoqëri. Kjo ndjeshmëri do të bëhej më vonë themeli i një karriere gazetareske të ndërtuar mbi këmbënguljen për të parë përtej sipërfaqes.Si gazetare e “Novaya Gazeta”, ajo u dallua për raportimet e saj të guximshme nga lufta në Çeçeni, ku nuk u kufizua në distancën e një vëzhguesi, por hyri drejtpërdrejt në terren, duke dokumentuar dëshmi njerëzore që shpesh mungonin në narrativat zyrtare, duke i dhënë zë civilëve të zakonshëm që përjetonin luftën jo si statistikë, por si përditshmëri të dhimbshme dhe të paqartë. Në shkrimet e saj, konflikti nuk ishte thjesht një çështje politike apo ushtarake por një realitet i përbërë nga histori individësh të thyer, frikë e vazhdueshme dhe një ndjenjë e thellë pasigurie.Me kalimin e kohës, kjo qasje e drejtpërdrejtë dhe pa kompromis e vendosi atë në qendër të vëmendjes ndërkombëtare, por njëkohësisht edhe në një pozitë gjithnjë e më të rrezikuar brenda vendit të saj, ku kritikat ndaj pushtetit dhe raportimi i shkeljeve të të drejtave të njeriut shpesh shoqëroheshin me presione, izolim dhe kërcënime të vazhdueshme. Megjithatë, ajo nuk u tërhoq nga puna e saj, duke e konsideruar gazetarinë jo si një profesion neutral, por si një detyrim moral ndaj së vërtetës dhe ndaj atyre që nuk kishin zë.Vrasja e saj më 7 tetor 2006 në Moskë shënoi një moment të rëndë për lirinë e medias, duke tronditur jo vetëm opinionin publik rus, por edhe atë ndërkombëtar, pasi u perceptua si një goditje e drejtpërdrejtë ndaj gazetarisë investigative dhe ndaj vetë idesë së raportimit të pavarur në kushte të vështira politike.Sot, Anna Politkovskaya mbetet një figurë që tejkalon kufijtë e një biografie personale, duke u kthyer në simbol të guximit profesional dhe të çmimit që shpesh kërkon e vërteta, ndërsa trashëgimia e saj vazhdon të kujtojë se gazetaria, në thelbin e saj më të pastër, është jo vetëm akt informimi por edhe akt ndërgjegjeje.
