Ka disa fjalë që nuk lexohen por përthithen si një papirus i lashtë i gjetur në rrënojat e një tempulli të harruar, ato mbajnë aromën e kohës dhe peshën e betejave të padukshme.
“Mos u dorëzo kurrë” nuk është thjesht një këshillë por një urdhër i butë që vjen nga brenda, nga ai vend i heshtur ku shpirti flet pa zë por me vendosmëri. Të mos dorëzohesh nuk do të thotë të mos lodhesh por të pranosh lodhjen si pjesë të rrugës. Çdo sfidë qëndron para nesh si gur themeli i rëndë, i ftohtë, ndonjëherë i padrejtë por i domosdoshëm për të ngritur një strukturë që do të quhet karakter. Gurët nuk vendosen për të na penguar por për të na mësuar si të ndërtojmë mbi to.
Në jetë, rruga drejt dritës nuk është një bulevard i ndriçuar por një shteg që hapet hap pas hapi, shpesh në mjegull, shpesh në heshtje e megjithatë, çdo hap që hedhim, edhe kur duket i vogël, është një akt besimi, një pohim se ëndrra jonë meriton përpjekjen tonë, se ne meritojmë ta shohim veten duke arritur atje ku dikur vetëm guxonim të imagjinonim. Ka ditë kur drita e ëndrrës duket e largët, pothuajse e paarritshme por ndoshta ajo nuk është larg, ndoshta është thjesht duke pritur që ne të mos ndalemi sepse ëndrrat nuk kërkojnë perfeksion, kërkojnë këmbëngulje nuk kërkojnë që të mos biesh, por që të ngrihesh me më shumë kuptim se më parë. Sepse shpirti i vendosur nuk është ai që nuk thyhet kurrë por ai që di të bashkojë copat e veta me më shumë dritë. Ai që e kupton se çdo pengesë është një provë e brendshme, një ftesë për t’u rritur, për t’u bërë më i thellë, më i fortë, më i vetëdijshëm prandaj mos u dorëzo. Jo sepse rruga është e lehtë, por sepse ti je më i fortë se rruga dhe në fund, kur të kthesh kokën pas, do ta kuptosh se nuk ishin sfidat ato që të ndalën por ato që të ndërtuan. 🌿
Ndaje
